Nowadays, the PTSD diagnosis is often a prerequisite for the survivor’s access to specialized treatment services and for obtaining legal recognition or financial compensation when exposed to violence. However, some survivors do not meet all necessary criteria for the PTSD diagnosis, particularly not in the long term. Therefore, they run the risk of being misdiagnosed, inadequately helped or undertreated, and may remain legally unrecognized and unprotected.

Background: Western countries are facing many challenges hosting refugees from several regions in the world. Many of them are severely traumatized and suffer from a variety of mental health symptoms, which complicates the identification and treatment of refugees at risk. This study examined subgroups based on a broad range of psychopathology, and several predictors, including trauma characteristics and gender.

Collective commemoration in response to war or disaster is widespread across time and cultures. It is assumed to support those affected by the disruptive event to cope with their experiences. However, the actual relationship between commemoration and mental health outcomes is complicated and evidence of healing effects remains elusive.

Op 27 januari 1945, maandag 27 januari 2020 75 jaar geleden, bevrijdden Sovjet-soldaten de hoofdkampen van het concentratiekampcomplex Auschwitz Birkenau. Het was het grootste vernietigingskamp van nazi-Duitsland, maar de bevrijding ging toen bijna ongemerkt voorbij.

Dit is een bijdrage van Laurence Schram. Zij is senior researcher in het documentatiecentrum van Kazerne Dossin in Mechelen en gespecialiseerd in de geschiedenis van de vervolging van Joden en zigeuners in België en Noord-Frankrijk en van transporten naar Auschwitz.

Op 27 januari 2020 is het exact 75 jaar geleden dat het sovjetleger het concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz bevrijd heeft. In minder dan 4 jaar tijd worden 1,1 miljoen mannen, vrouwen en kinderen vermoord door de nazi's.

Buitenland-verslaggever Marijn Trio legt in vier minuten uit wat er zich afspeelde achter de muren van het dodelijkste concentratiekamp. (Waarschuwing: sommige archiefbeelden zijn schokkend.)

Het tegengaan van hatespeech is belangrijk: hatespeech zorgt voor emotionele stress bij de slachtoffers (Boeckmann & Liew, 2002; Leets, 2002) en kan traumatisch zijn, zoals dat ook het geval kan zijn bij het meemaken van een overval of het slachtoffer worden van seksueel geweld (Leets, 2002). Hatespeech ten aanzien van migrantengroepen is zelfs een voorspeller van suïcide onder mensen uit deze migrantengroepen (Mullen & Smyth, 2004).

Ze gaf interviews in Trouw en de Volkskrant, was studiogast bij de documentaire Leaving Neverland en als klap op de vuurpijl is ze onlangs verkozen tot Meest Invloedrijke Persoon in de Publieke Gezondheid. Iva Bicanic is ‘hot’. Als autoriteit op het gebied van seksueel geweld is ze blij met alle publiciteit, niet voor zichzelf, maar om haar boodschap te kunnen uitdragen. ‘Hulpverleners kunnen niet snel genoeg beginnen met de traumagerichte behandeling van de gevolgen van seksueel misbruik.’

Uit onderzoek en praktijk is gebleken dat vluchtelingen en statushouders grotere kans hebben op gezondheidsachterstanden. Verschillende factoren liggen hieraan ten grondslag: onder andere mindere gezondheidsvaardigheden, belemmeringen in toegang tot zorg- welzijnssysteem door bijvoorbeeld gebrek aan kennis, of professionals die niet weten aan te sluiten bij de statushouder door taal en cultuur barrières.

Als je schrijft over jongeren en suïcide is veilige berichtgeving essentieel. Onveilige berichtgeving zoals informatie over zelfdodingsmethodes, locaties en het schetsen van de dood als een oplossing voor problemen kan onbedoelde effecten hebben, die in het ergste geval leiden tot meer zelfmoordgedachten. Zeker bij jongeren, die zich sneller later beïnvloeden door anderen. Het advies is om jongeren altijd onder begeleiding van een volwassene over zelfmoordgedachten in gesprek te laten gaan.