Een vraag die ons al decennia bezighoudt, is waarom sommige mensen wél en andere níet in verzet komen tegen onrecht. Deze vraag stellen we niet zomaar: we zoeken naar mensen met wie we ons kunnen identificeren en naar een kader om onszelf en anderen te beoordelen. Goed of fout: mag ik trots zijn of moet ik me schamen? Dit verlangen naar een oplossing voor het onbehagen over het oorlogsverleden, stuwt nog altijd de herinneringscultuur in Nederland en de niet aflatende, brede interesse in verzetsverhalen.

Honderdduizenden Nederlandse soldaten streden in 1945-1949 tegen de Indonesische onafhankelijkheid. Lange tijd bleef de indruk bestaan dat Nederlandse militairen slechts bij uitzondering excessief geweld gebruikten. Remy Limpach haakt in zijn proefschrift in op het debat dat met het tv-optreden van Joop Hueting (1969) voor het eerst opkwam. Was er in Nederlands-Indië sprake geweest van excessen of structureel extreem geweld?
Uit deze studie rijst het beeld op van een leger dat - onder leiding van generaal Spoor - op grote schaal extreem geweld als wapen inzette.

Op meerdere terugkeerreizen naar Korea proefde Kees Motshagen, voor­zitter van de Vereniging Oud Korea Strijders (VOKS), wat erkenning en waardering is. Beide ontbraken schrijnend in de jaren vijftig toen hij en zijn kameraden in Nederland terugkwamen van de Koreaoorlog. Maar Motshagen is blij dat Nederland een inhaalslag heeft gemaakt. 

'Wij zijn de hoeders van het herinneren en herdenken van de Tweede Wereldoorlog en het vieren van de bevrijding en de vrijheid', zegt Kees van der Burg, directeur-generaal Langdurige Zorg bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). Onder zijn verantwoordelijkheid valt ook de portefeuille Oorlogsgetroffenen en Herinnering Wereldoorlog II (OHW).